، مهم‌ترین مقاله در مورد نظریة‌ رشد اقتصادی که مورد قبول همگان قرار گرفت، مقاله های نئوکلاسیک سولو (1956)‌ و سوان (1956)‌ بود، که پایة‌ اصلی نظریه‌های رشد اقتصادی در دهه‌های بعدی شد. دلیل پذیرش الگوی (سولوـ سوان) استفاده از تابع نئو کلاسیکی،‌ فرض بازدة ثابت نسبت به مقیاس، قانون بازدة‌ نزولی در داده و وجود کشش جانشینی مثبت بین داده‌ها بود.   
این تابع تولید، با قانون نرخ ثابت پس‌انداز برای ایجاد الگوی تعادل عمومی بسیار ساده، در اقتصاد ترکیب شده است.